Ciekawy to odbiór, całkiem komplementarny w stosunku do pierwotnego, szczególnie w przypadku filmów takich jak „Pi” Tykwera, czyli takich, co same operują oniryczną estetyką – scenografią rodem z „Doktora Caligari” – nadmiarem wykoślawionych sprzętów i niepokojących faktur przefiltrowanych tłustą, szumiącą czernią, żrącą jak Vanish bielą i zdjęciami, spośród których pamięć najbardziej molestują widoki klaustrofobicznej izolacji, niepokojące, ledwo dostrzegalne zdjęcia o długości zawierającej się

10 gwiazdki

Zdarza mi się, w wyniku niezrozumiałych miskalkulacji, zasnąć przy oglądaniu. W takich sytuacjach raczej łatwo nie odpuszczam: zacząłem, muszę skończyć. Bywa więc, że przez kilkadziesiąt minut moją percepcję podszczypuje arogancko wślizgujący się sen. Chodzi o chłodny, wyluzowany rodzaj arogancji, vide Hannibal Lecter: przy takim przeciwniku i tak wiesz, że niewiele ugrasz, a im bardziej szarpiesz się, z tym większą inercją zapadasz się głębiej. Na początku mamy więc 10% oniry i 90% filmu. Nim się [...] Przeczytaj całość

9 gwiazdki

9 gwiazdki

9 gwiazdki

8 gwiazdki

8 gwiazdki

8 gwiazdki

7 gwiazdki

10 gwiazdki

kb85 obserwuje co pisze ayya

kb85 obserwuje co pisze anks

kb85 obserwuje co pisze wks

kb85 obserwuje co pisze Esme

kb85 obserwuje co pisze kw86

kb85 obserwuje co pisze mariamri

kb85 obserwuje co pisze exellos